• Menu

    Koorddanser Interview Sonja Muller (2011)

    sonja muller

    Ze is een van de ‘grand old ladies’ van het nieuwetijdsdenken. Ze haalde Runen, dat orakelsysteem van eigen bodem, naar Nederland en haar uitgeverij De Ring liet vele spirituele boeken het licht zien. Maar nog niet haar eigen gedichten… Sonja Muller (71) is er bijna klaar voor om haar hart te openen.

    Tekst: Lisette Thooft

    Een spraakwaterval. Als je de lange oprijlaan over een modderig zandpad naar de verbouwde boerderij van Sonja Muller en haar man Reginald Koé bent opgegaan, en je zit aan de grote houten tafel in de ruime, comfortabele zitkamer, met een grote open haard in het midden en twee chow chows die kwispelend naast je stoel staan, dan is dat wat losbarst. Ik ben gekomen om Sonja te interviewen over haar laatste boek, Gord’s dilemma, en het gebruik van het Runenorakel. Maar als ze iets over haar leven vertelt, val ik van de ene verbazing in de andere. Neem die hartaanval van twee jaar geleden, compleet met zware operatie en medicatie voor de rest van haar leven. Vorig jaar stopte ze zomaar pardoes met de pillen: “Ik doe niks meer wat de dokter zegt. Ik leef nu op mijn gevoel.” De cardioloog gaf haar nog een jaar te leven zonder zijn medicijnen, maar ze is juist helemaal opgebloeid. “Van die bloedverdunners en dergelijke werd ik alsmaar zieker. Ik was mezelf niet meer. Ik ben zelf ook orthomoleculair therapeut en je moet leven wat je preekt, nietwaar? En als ik doodga, wil ik geen geouwehoer van: ‘had ze die medicatie maar genomen’: dan is het gewoon mijn tijd.”

    Voorlopig is ze springlevend. Jongere mensen hijgen achter haar aan: ‘Niet zo hard, Sonja.’ En ik zit koortsachtig te schrijven om haar bij te benen. Onder de indruk van haar zelfkennis en eerlijkheid. “Ik vind mezelf nog steeds een driftkop,” zegt ze. “Anderen vertellen me dat ik na die hartaanval toch subtiel veranderd ben. Toch voel ik dat mijn hart nog steeds vergeefse signalen uitzend. Ik praat wel druk, maar ik kan mezelf nog niet helemaal geven. Nu wil ik trachten die ketens los te gooien, uit mijn schulp te kruipen. Belachelijk om daarvoor 71 jaar te moeten worden hè.”

    Niet zo belachelijk als je iets hoort over haar voorgeschiedenis. Een moeilijke jeugd, ja, dat kun je wel zeggen. Haar ouders wantrouwden haar en Sonja weet nu: “Ik was als kind al helderziend. Ik wist dingen die ik niet kon weten en mijn ouders werden daar boos van.” Pas veel later hoorde ze over een familiegeheim: haar vader was ooit met zijn broers op het spiritistische pad geweest. Had geesten opgeroepen. Maar dat was kennelijk uit de hand gelopen en voortaan was alles wat esoterisch was, in huize Muller volstrekt taboe.

    Op haar twaalfde kreeg ze van haar vader een boek met kleurenplaten van geslachtsziekten, met de waarschuwing: ‘Kijk, dat krijg je van jongens.’ Doodsbang werd ze daarvan, voor de liefde. En ja hoor, op haar negentiende verslingerde ze zich aan een foute man. Een man die haar zou mishandelen. Ze kreeg een dochter en een zoon, scheidde, hertrouwde weer met hem toen hij met hangende pootjes zielig kwam doen, kreeg nog een zoon en scheidde opnieuw toen bleek dat hij nog steeds gewelddadig was. Er kwam een nieuwe man, een nieuwe zwangerschap – “Als je met een natte dweil naar mij zwaaide, was ik al zwanger.” Drie maanden zat het kindje in haar buik en toen hoorde ze een stem: “Dit kind zal niet leven.” O, ik hoef geen nieuwe luiers te kopen, zei ze tegen haar omgeving, maar natuurlijk werd ze gek verklaard. Bij achteneenhalve maand gebeurde het: haar ex-man reed haar in een woedende wraakactie van de weg af, bijna het water in. Het stuur drong in haar buik, haar benen waren gebroken. Een jongetje werd nog wel levend uit haar buik gehaald, maar stierf dezelfde nacht. Anderhalf jaar later zou ze nog een kind krijgen, haar jongste zoon.

    Inmiddels wist ze zeker dat ze helderziend was. “Iemand nam mij mee naar het medium Theo Kouwen. Daar kreeg ik een soort uittreding – ik was in een kathedraal en een koor zong prachtige liederen. Ik viel daar in een put en ik moest vreselijk huilen, ik kon er niet mee stoppen. Theo riep nog: ‘Waarom liet je je niet gaan?’ want kennelijk was er een geest van een priester opgewekt. Maar ik was alleen maar enorm geschrokken.”

    Ze zocht contact met het Parapsychologisch Instituut in Utrecht en zou er jarenlang meewerken aan allerlei onderzoek. Het is een rode draad gebleven in haar leven. “Ik zat op vermissingszaken, het was de tijd van professor Tenhaeff, Van Praag – die heb ik vrij goed gekend. Ik ben zelfs nog korte tijd aanspreekpunt geweest van het Parapsychologisch Instituut in Rotterdam. Dat heeft niet lang bestaan.”

    Sonja is perfectionistisch en was altijd bang dat ze informatie uit de geestelijke wereld niet correct zou interpreteren. “Wat je doorkrijgt, is zuiver, maar het komt in jouw geest en die vervuilt het. Ik wilde ermee stoppen maar dat kon niet. Mensen bleven me vragen iets te zeggen. Maar ik heb er grote moeite mee. Als ik me volledig overgeef, ben ik een perfect medium. Maar dat gebeurt niet zo vaak.”

    Vorig jaar nog is ze gevraagd om mee te doen aan een archeologisch onderzoek. De vraag was of de legendarische Friese koning Finn echt bestaan heeft, of niet. Ze kreeg een fibula – een borstspeld – uit de vijfde eeuw in haar handen gedrukt. En ja hoor, even later stond ze voor haar gevoel als vijfde-eeuwer op een heuvel, de wind in haar haren, met schild en speer. Maar ze was geen koning – ze was een vrouw. “Er is daar een vrouwelijke leider geweest,” zei ze. De onderzoekers keerden zich teleurgesteld af, want dat kon niet waar zijn, natuurlijk. “Maar vorig jaar hebben ze ontdekt dat er toch een koningin moet zijn geweest, die daar op die plek strijd geleverd heeft.” Prompt werd ze uitgenodigd voor een vervolgonderzoek, nu om de aanwezigheid van Runen in Friesland op te sporen.

    Met haar derde man Reginald Koé – dit keer heeft ze de goeie te pakken, ze is al dertig jaar gelukkig met hem getrouwd – was ze op vakantie in Wenen en daar in een boekhandel zei hij: “Kijk Sonja, jij hebt toch altijd gezocht naar een Europees orakel? Hier staat het.” Dat was het Runenboek van Ralph Blum. “In onze hotelkamer zat ik de hele nacht op het bed Runen te werpen. ‘Het werkt echt!’ riep ik naar mijn man. ‘Het geeft vlijmscherpe antwoorden!’ ‘Geef het dan uit in het Nederlands,’ zei hij.” En dat deed ze, in 1987. Die hele uitgeverij De Ring was ze trouwens ook begonnen op Reginalds aanraden. Die vond dat ze haar eigen gedichten moest publiceren. Dat is tot op heden nog niet gebeurd, maar wie weet wat er nog komt. De andere Nederlandse uitgevers werden nerveus van Runen, ontdekte ze – de Nazi’s hadden zich er destijds op geworpen en daarmee wilde niemand geassocieerd worden. “Wat een onzin,” zegt ze daarvan. “Die tekens zijn misbruikt, maar dit is ons eigen cultuurgoed, van de oud-Europese volkeren.” Van het een kwam het ander, namelijk een Runencursus, nog meer boeken, een Runen kaartspel, het Ogham Boomorakel, en inmiddels is ze zelf zo ongeveer een instituut geworden. Gord’s dilemma schreef ze omdat ze meer kwijt wilde over de bijbehorende mythologie. “Die Runen en de mythologie komen uit dezelfde bron, hetzelfde systeem. Ook menhirs kwamen uit die periode voort – het zat tot diep in België.”

    Ze kijkt naar het Runenorakel dat ik heb gelegd over mijn schrijfambities, tuurt er even naar en merkt dan op: “Er zit nog angst op hè, angst voor succes.” Au, die zit. Ik weet meteen dat het waar is. Vlijmscherp, inderdaad.

    Hoe werkt dat eigenlijk met die orakels, heeft ze daar een visie op? “Eigenlijk heb ik steeds meer onbeantwoorde vragen, hoe ouder ik word. Wat ik mensen vertel, met Runen, numerologie, psychometrie, klopt vaak, ja. Maar waarom klopt het? Je stemt je geest af op het tijdloze. Die geest is vrij om te gaan en staan in tijd en ruimte. Daarom is het leven ook maakbaar, althans voor mensen met een sterke wil. Maar er kan iemand zijn met een nog sterkere wil dan jijzelf. Of misschien is er toch wel een voorbeschikking en kom je er niet doorheen. Het leven is zo oneindig veel meer dan wij weten. Iemand die een piepklein puntje ervan te pakken heeft, wordt al als een heilige gezien. Maar de mogelijkheden van het leven zijn oneindig.”

  • De Magische Spiegel

    De Magische Spiegel

    Obsidiaan spiegel en een kristallen punt - Meditatie en schouwen.

    De magische spiegel is een set bestaande uit een prachtig geslepen obisdiaanspiegel met een doorsnede van circa 7 cm en een dikte van 1 cm. plus een kunststof standaard, en een heldere kristalpunt van circa 4.5 cm.

    Lees meer

  • Biotensor

    Biotensor

    Bergkristallen Biotensor

    De Biotensor is een handpendel in de vorm van een buigzame staaf, soms ook ''divining rod'', genoemd. Het is een zeer gevoelig instrument om feilloos ongeregeldheden in energievelden te detecteren.

    Lees meer

  • (c) Sonja Muller - Design en beheer: Teowin.nl